Wędrówka na zachód słońca.
To jeszcze nie koniec na dzisiaj. Po posiłku w porcie schodzimy z plaży "Wejściem A" na ulicę Campingową. Tu trafiamy na czarne znaki szlaku pieszego, których śladem rozpoczynamy wspinanie się na Kawczą Górę.
Tuż przed wejściem na Kawczą Górę stanęła Mewcia Ewcia, jedna z aktualnie 8 mew na szlaku. To Mewcia Ewcia Turystka z plecakiem 😆. Więcej o nich 👉na spacerze po Międzyzdrojach.
Natomiast teraz trzymamy się czarnego szlaku i zgodnie z jego wskazaniem pokonujemy kolejne stopnie schodów wspinając się na szczyt Kawczej Góry. Ponownie wkraczamy na teren Wolińskiego Parku Narodowego.
Po blisko 20 minutach dochodzimy na wysokość 61 metrów na poziomem morza, zdobywając Kawczą Górę. Po Gosaniu, na który pójdziemy jutro, to drugi najwyższy punkt widokowy na terenie Wolińskiego Parku Narodowego udostępniony turystycznie. Co więcej, Kawcza Góra jest trzecim najwyższym szczytem leżącym w granicach parku. Najwyższy jest niedostępny dla turystów Grzywacz (115,9 m n.p.m.), drugi zaś Gosań (93,4 m n.p.m.). Widoki stąd są mocno ograniczone przez korony drzew. Najlepszą panoramę mamy w kierunku zachodnim, gdzie całkiem dobrze widoczne są żurawie portowe w Świnoujściu.
Kawałek za punktem widokowym są schody, które widzieliśmy już dzisiaj wędrując plażą. Ich pokonanie to nie lada wysiłek, gdyż różnica poziomów wynosi blisko 40 metrów w pionie. To tak, jakbyśmy weszli na 12 piętro wieżowca. W tym miejscu znajdują się liczne tablice pamiątkowe.
Dla nas jednak głównym celem przybycia tutaj był zachód słońca. Zdążyliśmy idealnie, bo właśnie zbliża się do krawędzi horyzontu.
Do zapadnięcia zmroku mamy jeszcze chwilę, którą wykorzystamy na dalszą wędrówkę czarnym szlakiem. To Szlak przez Kawczą Górę. Szczyt ten to nie tylko punkt widokowy, ale również część historii Polski.
To właśnie tutaj zlokalizowano schrony i stanowiska 17. Baterii Artylerii Stałej Międzyzdroje. Historia tych betonowych tworów nie ma nic wspólnego z II wojną światową, jak mogłoby się na pierwszy rzut oka wydawać. Ich powstanie to czasy powojenne, dokładnie końcówka lat 40-tych i lata 50-te XX wieku.
Po co je wybudowano? Miały chronić polskie wybrzeże i przybrzeżny szlak żeglugowy. Wędrując czarnym szlakiem mijamy sporo tych świadków historii naszego kraju.
Czarny Szlak przez Kawczą Górę doprowadza nas ostatecznie do niewielkiej polany. Tu ma on swój koniec. Musimy wrócić ponownie jego śladem, pokonując jeszcze raz tę samą drogę. W gęstym lesie robi się coraz ciemniej. Na szczęście bijąca od morza jasność oświetla nam ścieżkę.
Z Kawczej Góry schodzimy w punkcie startu, a więc przy bramie i stojącej przy niej mewie Podróżniczce. Jest już całkowicie ciemno. Wracamy do kwatery, odwiedzając po drodze jeszcze kilka rzeźb 👉na szlaku Mewci Ewci.
Bardzo długi, ale piękny i niezwykle ciekawy dzień za nami. Czas na zasłużony odpoczynek. A już jutro kolejna wędrówka. Tym razem 👉na najwyższy w naszym kraju klif.
POZDRAWIAMY☺
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz